Τελευταία Νέα :
Kioutsouki
Είστε εδώ:ΑρχικήΤα Νέα μαςΓενικά ΝέαΗ συγγραφέας από το Ασημένιο Διδυμοτείχου, Ελισάβετ Παπαδοπούλου έζησε τον πύρινο εφιάλτη-Πώς έσωσε με μια φίλη της 8 μικρά κορίτσια
Η συγγραφέας από τον Έβρο, Ελισάβετ Παπαδοπούλου έζησε τον πύρινο εφιάλτη στο Μάτι Αττικής Η συγγραφέας από τον Έβρο, Ελισάβετ Παπαδοπούλου έζησε τον πύρινο εφιάλτη στο Μάτι Αττικής
28
Ιουλίου

Η συγγραφέας από το Ασημένιο Διδυμοτείχου, Ελισάβετ Παπαδοπούλου έζησε τον πύρινο εφιάλτη-Πώς έσωσε με μια φίλη της 8 μικρά κορίτσια

Γράφτηκε από τον 
Κατηγορία Γενικά Νέα

Η συγγραφέας από τον Έβρο, Ελισάβετ Παπαδοπούλου έζησε τον πύρινο εφιάλτη στο Μάτι Αττικής - Με μια φίλη της κολυμπούσαν επί τέσσερις ώρες, μαζί με οκτώ μικρά κοριτσάκια .

Συγκλονίζει η μαρτυρία της συγγραφέως από το Ασημένιο Διδυμοτείχου, Ελισάβετ Παπαδοπούλου, που έζησε τον πύρινο εφιάλτη στο Μάτι της Αττικής τη Δευτέρα το βράδυ.

Η Ελισάβετ Παπαδοπούλου γιόρταζε τα γενέθλια της μικρής της κόρης μαζί με εφτά φίλες της, μικρά κοριτσάκια, σε παραθαλάσσιο ξενοδοχείο στο Μάτι. Όταν η φωτιά το κύκλωσε έπεσαν στη θάλασσα προκειμένου να σωθούν από τις φλόγες και κολυμπούσαν για τέσσερις ώρες μέχρι που τους περισυνέλεξε ένα φουσκωτό με βατραχανθρώπους.

«Όταν ο καπνός και η φωτιά κύκλωσαν το ξενοδοχείο πέσαμε στη θάλασσα, φωνάζοντας τα ονόματα των παιδιών ανάμεσα σε ουρλιαχτά φωνές και κλάματα. Κολυμπούσαμε και μετρούσαμε κεφάλια. Τα παιδιά κλαίγαν και ρωτούσαν αν θα πεθάνουμε. Φωνάζαμε κολυμπήστε. Ο καπνός ήταν μαύρος, ο ήλιος είχε χαθεί ήταν σκοτάδι και κανείς δεν ήξερε αν θα έχουμε οξυγόνο για να ανασάνουμε»
Η Ελισάβετ Παπαδοπούλου μοιράστηκε την εμπειρία της με μια ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο facebook:

«’Ήμουν στο Μάτι την ώρα που καιγόταν. Ήταν τα γενέθλια της μικρής μου κόρης που έκλεινε τα 11 και τα γιόρταζε στο παραθαλάσσιο ξενοδοχείο Ραμάντα με καλεσμένες εφτά φίλες της. Ο μόνος άλλος ενήλικας που ήταν μαζί μου ήταν η φίλη μου Μαριέττα, μητέρα ενός από τα καλεσμένα κορίτσια. Όταν ο καπνός και η φωτιά κύκλωσαν το ξενοδοχείο πέσαμε στη θάλασσα, φωνάζοντας τα ονόματα των παιδιών ανάμεσα σε ουρλιαχτά φωνές και κλάματα. Κολυμπούσαμε και μετρούσαμε κεφάλια. Τα παιδιά κλαίγαν και ρωτούσαν αν θα πεθάνουμε. Φωνάζαμε κολυμπήστε. Ο καπνός ήταν μαύρος, ο ήλιος είχε χαθεί ήταν σκοτάδι και κανείς δεν ήξερε αν θα έχουμε οξυγόνο για να ανασάνουμε. Υπήρξαν στιγμές που νόμιζα πως έβλεπα όνειρο. Ήξερα ότι κινδυνεύαμε.

Φωνάζαμε κολυμπήστε η θάλασσα έχει αρκετό οξυγόνο για να μας σώσει. Μη φοβάστε κολυμπήστε, κανείς δεν θα πεθάνει. Και τα παιδιά κολυμπούσαν. Από ένα σημείο και ύστερα γύρω είχε μόνο ησυχία. Κανείς δεν μιλούσε. Κοντά διακόσια άτομα διασκορπισμένα μέσα στο νερό και στα βράχια, οι περισσότεροι τουρίστες. Κολυμπούσαμε προσπαθούσαμε να φτάσουμε κάπου που έχει λιγότερα καπνό και ταυτόχρονα να μην απομακρυνθούμε από την ακτή. Η ακτή είχε βράχους. Από τη στεριά ακουγόταν ασταμάτητα εκρήξεις – ήταν τα ντεπόζιτα των αυτοκινήτων που καιγόταν- και ερχόταν μαύρος καπνός, σαν κι αυτόν που τα παιδιά χρωματίζουν με μαύρο μαρκαδόρο. Φοβόμασταν αυτό το βαρύ καπνό. Ξέραμε ότι μέσα σε αυτόν δε ζεις. Όμως είχε πολύ αέρα και ο καπνός πριν φτάσει σε εμάς αραίωνε. Αυτός ο αέρας που κατέκαψε το Μάτι, μόνο αυτός ο αέρας εκείνη τη στιγμή μπορούσε να μας σώσει. Όσο φυσούσε τρελά, είχαμε ελπίδες. Σε κάποια σημεία μάλιστα καθάριζε αρκετά ο ουρανός. Κολυμπούσαμε προς τα εκεί. Χειροκροτούσαμε όταν ο αέρας καθάριζε λίγο την ατμόσφαιρα. Πάνω σε ένα βράχο τραγουδήσαμε το γενέθλιο τραγούδι της κόρης μου.

«Να ζήσεις Ευάκι και χρόνια πολλά…» Ύστερα ο καπνός ξανάρθε. Ξανά το κολύμπι, ξανά η αγωνία. Αρχίσαμε να σκίζουμε ο, τι ρούχα υπήρχαν γύρω τα βρέχαμε και τα βάζαμε στη μύτη. Η αγωνία δεν τελείωνε με τίποτα. Στο Μάτι καιγόταν μέχρι και τα πεύκα στην παραλία. Τα ρούχα από μια βαλίτσα πεταμένη στο βράχο πήραν φωτιά. Τα παιδιά ξανάρχισαν να ρωτάνε αν θα πεθάνουμε. Έτσι πέρασαν τέσσερις ολόκληρες ώρες. Κοιταζόμασταν με τη Μαριέττα και δεν ξέρουμε πόση ώρα ακόμη θα αντέξουμε να ανασαίνουμε όλο αυτό το πράγμα. Ας σταματήσει επιτέλους φώναζαν τα παιδιά κλαίγοντας. Όμως δεν σταματούσε. Κατά τις 10.00 το βράδυ μας πήρε ένα φουσκωτό με βατραχάνθρωπους. Ευχαριστούμε ολόψυχα αυτά τα υπέροχα παιδιά. ¨Ήταν ιδιώτες από μια σχολή κατάδυσης.

Θέλω να ζητήσω συγνώμη που δεν θυμάμαι από πια σχολή για να τους ευχαριστήσω επώνυμα».

H Eλισάβετ Παπαδοπούλου γεννήθηκε στο Ασημένιο Διδυμότειχου. Σπούδασε στη Νομική Σχολή της Κομοτηνής. Ασχολήθηκε με τη δικηγορία, αλλά την εγκατέλειψε για να γίνει δικαστής. Παραιτήθηκε ύστερα από έξι χρόνια. Σήμερα εργάζεται στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους. Έργα της: Hotel Victoria (νουβέλα, 1995), Άνεμος Ανατολικός (μυθιστόρημα, 1997), Ψέματα, ζαχαρωτά και πρωτοσέλιδα (μυθιστόρημα, 2000), Κληρονόμησα όλες τις φίλες της μαμάς μου (μυθιστόρημα, 2004), Αγαπώντας τις ερωμένες του (μυθιστόρημα2009), Μέρες και νύχτες που δεν ήταν δικές μας (μυθιστόρημα 2014).Συμμετείχε στις συλλογές διηγημάτων Ο φύλακας των ψυχών (1999), Των εμών ερώτων (2001), Κοκτέιλ μολότοφ (2003), Υπόγειες ιστορίες (2008).
Πηγή:

artpress.sundaybloody.com

 

Διαβάστηκε 1936 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 28 Ιουλίου 2018 09:45
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(4 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Βρείτε μας στο facebook

Είσοδος Μελών

Social Media

To didymoteicho.net στα social media.


Πρόσφατα Θέματα Forum

Social Media

To didymoteicho.net στα social media.

Ειδήσεις κατά περιοχή

 Επιλέξετε την περιοχή που σας ενδιαφέρει

Διαφήμιση

Διαφημιστείτε στο χώρο του ίντερνετ μέσα απο το didymoteicho.net

Επικοινωνία

Επικοινωνείστε με το site στο εμαιλ μας.

  didymoteicho.net[παπακι]gmail.com

Facebook

 Twitter